Lifestyle Powervrouwen

Laat ik beginnen met een cliché dat hier goed zal vallen: vrouwen zijn gewoon de meest prachtige schepsels. Niet alleen wij vinden dat, de meeste mannen zijn het er roerend mee eens.

Ik heb het altijd al gevonden. Ik was niet verliefd op de backstreet boys, ik tongde met mijn posters van de Spice Girls. Die fantastische lichamen, die glanzende strakke jurkjes, de borsten van Emma, ik was acht en verkocht.

Ik maakte het na Wannabe direct uit met mijn vriendje rooie frankie, want ik wilde mezelf bewaren voor de Spice Girls.

Ze zullen vast een keer langskomen en beseffen dat ik de ware voor ze ben. Toen ze na tien jaar nog niet voor de deur stonden besloot ik de liefde te beeindigen. Dus begon ik met vriendjes.

Een advocaat die dacht in eenheden van zes minuten en het liefst alle uren met mij in rekening bracht, een kunstenaar die mijn lichaam beschouwde als een mooi model voor zijn gipswerken -ik heb uiteindelijk meer tijd in een mal doorgebracht dan in zijn bed en tot slot een jongen die net zo instabiel en hysterisch was als ik en mijn hart brak.

Zoals voor zoveel nep-lesbiennes was dat het moment dat ik besloot om mannen af te zweren. Vrouwen vond ik immers altijd de mooiste toch?
Dus ontmoette ik al snel Rianne. Het mooiste meisje van de stad. Mooie donkere haren, een zwoele blik en spectaculaire rondingen.

Ik versierde haar als een kerel: ik goot haar vol met drank en nam haar mee naar huis. Maar de problemen begonnen al snel:

“Volgens mij vind je me niet leuk genoeg” zei ze op een middag in het plantsoen.
“Hoezo?” vroeg ik haar. Had ik dat maar niet gedaan. Ze barstte los.
“Je kijkt altijd naar Richard en je hebt nog helemaal niks gezegd over mijn nieuwe jurkje.”

Dit was niet de bedoeling. Ik wilde gewoon een leuk lipsticklesbo paar zijn. Ik had helemaal geen zin in vrouwengezeik. Ik had ook nooit gedacht dat ik de kerel in een relatie zou zijn. Ik was niet attent genoeg, ik vergat valentijn, ik nam de telefoon niet op terwijl zij in een kledingcrisis zat en vooral: ik had geen zin in dat eeuwige geklets van haar.

“Luister je wel?” vroeg ze.

“Ja natuurlijk schat” blufte ik.

“Herhaal dan wat ik zei” ze keek me uiterst vuil aan.

“Je had het over de nieuwe collectie van D en G”

Ze gaf me een klap in mijn gezicht.

“Ik vertelde dat ik gezakt ben voor mijn rijexamen, trut”
Het bleek de doodsteek voor onze verkering. Ik was er verder ook uit: vrouwen zijn veel te ingewikkeld voor mij.

Ik verlangde naar de simpele ziel van een man. Bovendien vind ik het ook wel fijn om verkering te hebben met iemand die wél kan rijden. En ik heb hem gevonden. Hij zit daar.

Hem meelokken was niet moeilijk: ik zei biseksuele meiden en hij was meteen nog enthousiaster over dit optreden dan ik. Maar voordat we weggingen heeft hij nog wel even getwijfeld of hij zijn Uggs zou aantrekken.

Groetjes Rosa