Bloggers

Het was even spannend, maar mijn trein rijdt! Warm ingepakt staar ik naar buiten. Ik droom weg bij het kijken naar het mooie voorbijrazende witte landschap. Grappig, hoe een pak sneeuw er meteen voor zorgt dat de wereld er buitenaards uitziet. Het is alsof je weer voor het eerst door de straten loopt. Het is alsof je de eerste bent die over de weg loopt. Voor mij is lopen over een vers laagje sneeuw alsof je een nieuwe plek ontmaagd.

Maar, hoe mooi ik die eerste maagdelijke stapjes ook vind, toch mis ik de heerlijke zwoele zomeravonden. Zodra het kan trek ik de natuur in, naar een plek waar ik het gevoel heb haar zojuist te hebben ontdekt. In mijn rugzak zitten, naast wat eten, drinken en warme kleding, een muskietennet en een zeiltje, want zo “decadent” ben ik dan ook wel weer. Buiten slapen is één ding, maar kletsnat en vol muggenbeten wakker worden is toch echt wat anders.

Daar lig ik dan, op een mooie plek in de open lucht, met mijn handen gevouwen onder mijn hoofd. Warm ingepakt staar ik naar boven. Ik droom weg bij het kijken naar al die sterren aan de hemel. Zou er op een andere planeet iemand anders net zo omhoog kijken en zich afvragen of iemand anders zich afvraagt of iemand anders op een andere planeet zich afvraagt..?

Het voelt altijd een beetje vreemd dat je op zo’n moment terug kijkt in de tijd. Het duurt namelijk een tijdje voordat licht, en daarmee het beeld, je bereikt. De afstand tussen de aarde en de maan is ongeveer 1.3 lichtseconde, dus wanneer je naar de maan kijkt, kijk je 1.3 seconde terug in de tijd.

Hoe zou dat zijn geweest voor Neil Armstrong, om in 1969 als eerste mens een stap op de maan te zetten? Dat gevoel moet nog veel specialer zijn geweest dan een eerste stap in verse sneeuw, nog spannender dan een ontmaagding. Zou ik de eerste Nederlandse astronaute kunnen zijn? Zou ik de eerste mens kunnen zijn die een stap op Mars zet, om daar vervolgens geologisch onderzoek te doen? Zou ik de eerste klimroutes mogen openen op een andere planeet?

Wat de antwoorden ook moge zijn, het blijft heerlijk om over de toekomst te dromen. Maar uiteindelijk vind ik het genieten van alledaagse dingen, zoals zwoele zomeravonden in de open lucht, het mooiste in het leven. Het verleden kun je toch niet meer veranderen. Wow, wat een treinreis door witte landschappen al niet met je kan doen. Ik word er direct aardser van.