Bloggers

Voor alle huppel-meisjes van vanavond, en alle Trala-vrouwen van de nacht: wederom geen zinnige modetips van uw Pipster.
Wij waren allen daar toch, oui? Koninginnedag 2011:
- een snedig getailleerde grijze wollen AAko jurk (rits voor en achter)
- een paar zwart leren dr Adams schoenen
- een Agnes B sjaaltje
- een paar laarzen van Chick on a Mission
- een china-style imitatie topje, H&M, veel helblauw en fuchsia
- een knal roze-oranje gevlochten mand om één en ander in te vervoeren. Made in Korea.
totale uitgaven: € 20,-. Helemaal blij. Mission accomplished.

Maar dan: Thuisgekomen kijk ik naar de restanten van wat eens mijn kledingkast was. De deuren sloopte ik er ooit uit om in mijn Amsterdamse 3 hoog achter etage toch nog een gevoel van ruimte te winnen. Dat grote witte vlak werd me te veel. Ik zou er een mooie chinese zijde lap voorhangen.
Omdat ik eigenlijk helemaal geen klusser ben en ook niet met veel geduld ben gezegend, werd het een klittenband constructie. Helaas bood deze constructie weinig weerstand tegen het ongeduldig aan- en afritsen, bijna te laat voor werk; verstrikt in het zijde geval struikelde ik menige dag de dag in. Een deel van de achterkant had ik inmiddels ook uit de kast gesloopt, zodat er weer toegang was tot het enige stopcontact in de slaapkamer. De snoeren van mijn wekker, nachtlampje en electrische deken wandelden vrolijk tussen mijn onderbroeken en hemdjes en trokken zich aldaar niet veel aan van mijn wanhopige pogingen de stapels enigszins recht te houden.
Diverse legplanken begaven het in de loop der jaren. De stapels kleding werden derhalve vanaf de onderste plank steeds hoger. Een groter wonder dan de toren van Pisa. Althans, Pisa bleek telkens weer de winnaar als het gaat om wel of niet omvallen.

Ik kijk naar de roze-oranje mand met daarin mijn Koninginnedag aankopen. De mand lijkt ineens een monstrueus geval. De mand lacht mij in roze en oranje uit. Iets in mij breekt.
Waarom heb ik zoveel oude kleren? En waarom dacht ik een paar uur geleden nog dat het leuk was om nog meer oude kleren te kopen?

Bij wijze van duivelse provocatie klinkt uit de woonkamer ineens Ravels Bolero.
De Bolero? Ik weet zeker dat alleen mijn vriendin in het huis is. Zij luistert doorgaans alleen naar rap en reggae.
Talloze middelbare school muzieklessen, al dan niet tergende dansvoorstellingen, muziek-voor-miljoenen-radio-uitzendingen trekken aan mijn innerlijke resonantie voorbij. En dan blijft mijn gedachte ergens steken: Bo Derek, in een soft-pornografische film in de jaren '70, het blonde haar gevlochten als een negerin. De Bolero als uitnodiging om een potje te neuken.

Ik ren naar de woonkamer waar blijkt dat, ja, inderdaad, mijn vriendin bewust de Bolero op youtube opgezocht heeft. En ja, ze weet van Bo Derek, en ja, ze vindt het een spannend klassiek stuk. Kortom, ze wil neuken en heeft een sleetse smaak in klassieke muziek. En mijn kast is vergaan. En mijn jeugd vervliegt met de seconde. En de slaapkamer is al jaren een puinhoop aan omgevallen oude kledingstapels. En dacht ik nou werkelijk dat ik die AAko jurk ooit nog zal aantrekken? Ik ben vergane glorie, en alles om me heen bewijst het.

Het huilen nader dan het lachen spurt ik door naar de zolder.
Temidden van nog meer vergane glorie in dozen, vind ik wat ik zoek: Een grote hamer.

De kast eindigt vandaag.
Al mijn "klassiekers" die niet in de hoek passen die overblijft na de sloop gaan linea recta naar www.rouleerdekleer.nl

Ah, évidemment, jullie willen weten hoe het afliep, hamer in de hand, met de vriendin?
Er kwam geen geweld aan te pas. Zij mocht blijven onder voorwaarde: zonder muziek en zonder kleren.

Hasta pronto
Pipster