Bloggers

Wauw, mijn hart brak bij het lezen van de blog ‘Radeloos’. Deze blog werd geschreven door een meisje die sinds kort voor zichzelf wel uit de kast is, maar dat nog niet durft te delen met haar omgeving en daar last van heeft. Je moet ‘m echt even lezen, want -ik spreek voor mezelf- kennen we niet allemaal dat moment dat ‘het kwartje valt’, je denkt en voelt: “Ja, ik val (ook) op vrouwen” gevolgd door het onvermijdelijke: En nu?

Zelf ben ik opgevoed met de gedachte dat het niet uitmaakt waar je op valt (dieren en kinderen uitgezonderd natuurlijk), als je er maar gelukkig van wordt. Toen ik voor het eerst kneiterverliefd werd, viel alles juist op zijn plek. Dat was er dus aan de hand, ik was eerder opgelucht dan bang of onzeker. Hoe anders is het voor ‘Radeloos’. Zij kent geen andere vrouwen die op vrouwen vallen en weet zich even geen raad.

Wat ik haar zou willen zeggen? Dat het zo stoer is dat ze die blog geschreven heeft en dat ze daarmee al een eerste grote stap gezet heeft. Ik zou haar aanraden om klein te beginnen door het te vertellen aan 1 goede vriendin of een familielid dat ze vertrouwt. Als ze het echt niet durft te zeggen, kan ze ook een brief schrijven.  Verder zou ik haar vragen of ze in de buurt van een grote stad, bijvoorbeeld Antwerpen, woont. Daar zijn volgens mij best wat homovriendelijke cafés of andere initiatieven waar ze een keer naartoe zou kunnen gaan om mensen te leren kennen. Het is zo’n spannende en onzekere tijd, maar ook een tijd vol nieuwe mogelijkheden, zeker in de liefde! En ik zou haar zeggen dat heel veel vrouwen en meisjes haar zijn voorgegaan, die met het zweet in hun handen het gesprek zijn begonnen met hun geliefden in afwachting van hun reactie. Mijn ervaring is dat het steeds makkelijker wordt, maar ja, wat heeft ze daar nu aan?

Ik prijs me nog bijna dagelijks gelukkig dat ik in Nederland geboren ben, een familie en vriendengroep om me heen had en heb die me accepteert zoals ik ben en dat ik in een stad woon waar ik, als ik wil, hand in hand met mijn lief over straat kan gaan. Er zijn landen in de wereld waar je voor homoseksualiteit in de gevangenis vliegt, of erger. Daar hoeven ‘Radeloos’ en ik niet bang voor te zijn, maar gevangen zitten in de kast lijkt me ook geen pretje.

Als laatste zou ik haar heel veel sterkte en vertrouwen wensen en de hoop en het geloof uitspreken dat ze over een tijdje terugkijkt op deze periode als een uitdagende, emotionele en waardevolle tijd waarna ze helemaal zichzelf kon zijn…