Bloggers

Terwijl ik nietsvermoedend de zaterdagkrant consumeer op zondagochtend, in pyjama, haar in de war, eitje erbij, verslik ik me bijna in de koffie: De Lesbienne is een Stijlicoon.
Aynouk Tan is aan het woord, en ik probeer haar een slechte columniste te vinden. Zij schrijft over mode in een krant met status, mijn lijfblad NRC, terwijl ik, ach, ik, ik rommel wat in de marge.
Ik kijk altijd met de nodige minachting naar de foto die haar schrijven begeleidt. Tssss echt lelijk. Hoezo mode? Mijn jaloezie bereikt hier vaak het dieptepunt. Of hoogtepunt. Hoe meet je zoiets?

Ik kijk naar de foto van deze week en probeer te doorgronden wat dit betekent. Aynouk in een jaren 80 outfit. Gespikkelde trui, van zeeman afkomstige sokken gestoken in platte schoen. Als de lesbo een stijlicoon is, is de lesbo blijkbaar ergens in de jaren 80 gestopt met haar ontwikkeling. Ze omhelst een opblaaspop, die, hoewel naakt, alle mode die de vrouw zich ooit eigen dient te maken bevat: Een lange bos haar op de kop, dikke, rood aangezette lippen, zwaar zwart geverfde ogen en voorts, zo kaal als maar kan.
Ik wil wel twintig dingen tegelijk zeggen, want de culturele verwarring is nu tot het maximum gestegen. Uit haar schrijven blijkt dat Aynouk Tan zonder spoor van ironie, oprecht meent dat wij hier te maken hebben met emancipatie.
Ok. laat me een poging doen mijn over elkaar tuimelende gedachten te ordenen.

punt 1: de lesbienne als stijlicoon is "tegen de verwachting in niet gekleed in porno-achtige niemendalletjes maar in wijdvallende truien, pantalons met laaghangend kruis en chique, platte schoenen". Never been there, never liked it very much.
punt 2: Dit is een uitkomst van wat we toch kunnen zien als een pluspunt: "de heersende androgyne modetrend".
punt 3: "lady Gaga zoent in één van haar videoclips met een stoere lesbienne". Had die dan een ruime trui aan en laag kruis? Mag een stoere lesbienne ook een nauwsluitend truitje aan en een broek waarvan ik tenminste een vaag vermoeden kan krijgen van de vorm van haar kont? Of desnoods tattoos in een oranje overall?
punt 4: voldoe ik met deze laatste vraag dan weer aan de markt die vrouwen vooral als lustobject ziet? Mag ik mij als geëmancipeerde lesbienne deze vraag wel stellen of is dat dan weer seksistisch?
punt 5: oh help, hoe vieren we toch als lesbiennes onze seksualiteit als we wijdvallende truien niet sexy vinden maar ons eigen ongelijk onder ogen moeten zien als we vrouwen liever in pornografische niemendalletjes of, althans, iets een beetje strak willen zien?
punt 6: is er een ware "power-dressing" te bedenken, die zonder burka noch niemendalletje, wijde trui noch korset, sexy is te vinden zonder dat we onszelf hoeven uit te leveren, noch onze begeerte als schuldig hoeven aan te merken?
punt 7: als we, zoals de door Aynouk geciteerde Jessica Gysel (oprichtster van Girls like us): "we meer dan vroeger durven pronken met onze geaardheid", HOE DAN pronken we daarmee? Door ons een wijdvallende trui aan te meten, of ons op mainstream pornografische wijze in ons niemendalletje beschikbaar te stellen aan andere vrouwen? En hoe maak je je in dat laatste geval dan kenbaar als lesbo als je niet toevallig op een vrouwenfeest bent?
punt 8: Jessica Gysel verklaart dat "de mode laat zien dat er een verscheidenheid is aan coole lesbische vrouwen". Mooi. Dat betekent dus dat we kunnen verschijnen in welke vorm ook. Pffff. 2011 is here! En hoe herken ik dan aan het plaatje dat iemand een lesbisch stijlicoon is? Uhhhh, een wijdvallende trui?
punt 9: Als we wijdvallende truien willen verbranden, moeten we dan niet ook de kaal-poezige pop verbranden? Of was die al verbrand? Of werd ze onlangs eindelijk in Italië verbrand? Of zijn we zover dat we niets meer hoeven te verbranden omdat we in deze tijden als vrouw ook zelf Berlusconietje mogen spelen? (in onze wijde trui dan wel!)
punt 10: Wellicht moeten we niet ambieren een stijlicoon te zijn. We stonden al eens in de revu, eind jaren '90 van de vorige eeuw, als hotte "lipstick lesbians" en zie wat dat heeft opgeleverd.
Punt 11: als we gaan dansen en flirten, bemiddelen we met onszelf: Waar we ons comfortabel in voelen, zelfverzekerd, en fysiek sterk. Afgemeten aan wat we vermoeden/hopen wat een ander aantrekkelijk aan ons fysieke verschijnen zal vinden.

En misschien is het juist fijn dat we daarbij geen vaste richtlijn hebben. Geen mode-dictaten of vaststaande norm.

Aynouk geeft op gewiekste wijze het spectrum weer in één enkel plaatje. Als lesbo mogen we blijkbaar kiezen waar we op de wip staan: Meer aan de kant van de trui of die van de pop.
Maar de trui als stijl-icoon?
Ach, ook hier zit vast een lief meisje onder...

Hasta Pronto
Pipster