Bloggers

Rond mijn 23ste levensjaar kwam ik er langzaam maar zeker achter dat ik vrouwen toch wel erg interessant vind. En omdat ik nou eenmaal zo in elkaar steek, maakte ik daar direct werk van en zo kwam het dat ik in datzelfde levensjaar verkering kreeg met een vrouw. Nooit heb ik ook maar een moment nagedacht hoe het nou toch komt dat uitgerekend ík homo ben en mijn schoolvriendinnen niet. Nu werkte een heel makkelijke ‘coming out’ ook niet echt mee aan dat vraagstuk…

11 jaar later vraag ik me dat wel af. Hoe komt het dat ik lesbisch ben? Is dit aangeboren of is het ontstaan in mijn jeugd door een onduidelijke reden?
Op Google tik ik in: “Lesbisch aangeboren?” Al snel lees ik over verschillende theorieën; wanneer er veel testosteron in de baarmoeder aanwezig is, leidt dit tot een lesbisch meisje (en andersom: weinig testosteron leidt tot een homo jongetje); zo zijn er aanwijzingen dat de hersenstructuur tussen homo’s en hetero’s verschillen en verder lees ik dat het juist komt door de jeugd en dat het afhankelijk is van de situatie en de mensen waar je mee omgaat.

Bij het lezen van de verschillende theorieën bedenk ik waar mijn lesbische profiel in past. Ik lees dat meisjes die zich jongensachtig gedragen en liever met jongetjes en met auto’s spelen, 65% meer kans hebben zich te ontwikkelen tot lesbienne dan meisjes die met meisjes en poppen spelen. Hmmm… Ik speelde met beide en met knuffelbeesten en barbiepaarden. Om poppen gaf ik niet en de barbies die ik had, hadden meestal binnen een paar uur een gehavende boblijn. Maar gedroeg ik me als een jongetje? Nee, ik was toch wel écht een meisje. Zit er dan ergens een homo-gen in onze familie? Ook niet.. Hoewel ik natuurlijk wel twijfels heb over een nichtje maar een uitslaande gaydar is nog steeds niet gegrond materiaal om aan te tonen dat het wel degelijk in de familie zit. Gebruikte mijn moeder tijdens de zwangerschap medicijnen die hormonen aantastten waardoor er testosteron vrij kwam? Of heeft mijn moeder sowieso veel testosteron? Op baardgroei heb ik haar nooit betrapt en ze heeft ook geen zware stem. Ik graaf dieper en dieper…

Ineens bedenk ik me dat ik als zevenjarig meisje de nieuwslezeres van het jeugdjournaal altijd een kusje gaf. Op de tv dus. Kennelijk was ik zo vol bewondering voor haar dat ik dat elke dag deed. Mijn vader zag dat en ik voelde me ‘betrapt’. Volgens mij is dat mijn eerste verliefdheid geweest. Ook mijn ski-lerares Claudia genoot mijn bewondering die ik maar al te graag uitte door heel erg mijn best te doen, lief te glimlachen en na iedere les een heel dikke knuffel te geven. Mijn lesbische roots gaan dus sowieso terug naar die tijd. Dat lijkt er toch verdacht veel op dat het bij mij in ieder geval is aangeboren.

Terwijl ik meer en meer lees over seksuele geaardheid, ontdek ik dat veel wetenschappers elkaar tegenspreken en het nog helemaal niet weten. Ach, als ik er zo over nadenk maakt het me eigenlijk ook niet uit. Ik ben heel blij zoals ik ben… I wouldn’t change a single thing!