Bloggers

Persoonlijk zie ik een vrouw het liefst naakt.
Als mode de accesoire is die onze identiteit, ons verschijnen in de publieke ruimte bepaalt, dan heeft zij alles te maken met hoe wij ons "aantrekkelijk" aan de ander willen tonen. Vooral op feestjes, en vooral als deze feestjes ook nog Flirtation heten.
Het blijft een op het oog simpele rekensom: Wij kleden ons aan, opdat wij ons, onder de bewonderende blikken van een ander kunnen uitkleden.
Je snapt, het gaat nog even duren voordat je van deze Pipster een gedegen kledingadvies krijgt. Wellicht later.

Terug naar het aankleden uitkleden: De delen van de simpele som blijken complex.
Waarom toch, ren ik me de blaren op de voeten, rugpijn, hoofdpijn en tegenwoordig ook oorpijn gegeven de oorverdovende beats in de gemiddelde fashionstore, om Dat jurkje, Dat topje, Dat schoentje Dat decolleté te vinden waarin ik mij vanavond wil vertonen? En waarom al deze verkleinwoorden? Die boots, die tanktop, die legerbroek. Wat wil ik eigenlijk, en waarom? Ohh, verwarring maakt zich van mij meester.

Ik loop al meer dan een decennium op mijn halfhoge Sasha Boots. Mode's trokken voorbij, ik probeerde een pump, een gewaagde rode laars, een zeer uitdagende slipper, een paar De La Bretonières, een reeks pata's. Maar steeds wanneer ik weer richting schoen-crisis ging, gingen de Sasha's naar de schoenmaker. Nog maar een rondje dan...
Er was een zwarte pantalon. Gekocht ooit bij Exota, in de Amsterdamse Jordaan, de fameuze 9 straatjes. Bij gelegenheid voelde ik mij een spaanse matador in full glory in deze broek, klaar om de stier op de knieën te dwingen. Met een gehaaid open rug topje –ergens in Italië gescoord- werd ik in dezelfde broek prooi van mijn grote liefde.
Haar was het om de rug te doen.

De Sasha boots en de pantalon, what can i say? De absolute winnaars in mijn kledingkast, in zo'n 15 jaar mode-jacht, hoop op de ultieme moi & en in wanhoop weggegooide kleedberg.
De omloopsnelheid van de waan-van-de-dag-aankopen blijkt niet te vergelijken met kledingstukken die werkelijk bij me pasten.
En dan: La Femme Nue. Die naakte vrouw.
Je neemt haar mee, of zij neemt jou mee, omdat dat je vermoedt dat die pantalon een vrouw verhult who matches your desires.

Hier dan de ultieme onthulling die eigenlijk alle verdere talk about fashion overbodig maakt: Als de match een match bleek, had je blijkbaar de kleren aan die jouw pasten. Een broek die ontegenzeglijk van jou was, waarin jij tevoorschijn kwam als de vrouw die je bent.
In de rij gaan staan voor een Lanvin by H&M is dus per se een slecht idee. Lanvin als meneer de ontwerper, noch Lanvin als marketing hype, heeft aucune idee van de Femme die jij bent.
Ach, er zit vast wel een aardig meisje onder. Als ze die verdomde jurk maar eens uittrok....

Hasta pronto,
Pippilotta