Bloggers

Een vrouw van weinig woorden.
(Uit mijn dagboek van een paar jaar geleden toen ik nog op kantoor werkte.)

‘Goedemorgen, alles goed?’
Ja, goed…met jou?
Ja, ook goed.
En dan dé glimlach.

Ik weet haar naam niet en toch zie ik haar elke dag weer. Ik sta op met haar en ga weg met haar. De halve vrouw die mijn suffe kantoorbaan dragelijk maakt.
Haar benen zijn altijd onder het bureau verdwenen. Ik knap af op slechte schoenen, maar zelfs met klompen ziet zij er vast nog ‘cute’ uit.

Die glimlach, ik kan het niet verklaren. Soms denk ik dat ze met me flirt?
Andere keren denk ik dat ze gewoon aardig wilt zijn.

Soms zwaait ze zelfs naar me bij het weggaan.
Doet ze bij niemand. Shit, ze kijkt..
Jeroen was jarig, dus die heeft van die walgelijke moorkoppen uitgedeeld.
Niet willen en toch gegeten.. Gauw, rechtop lopen en buik inhouden..

Wanneer ga ik die barrière doorbreken?!? Ik kan haar mee uitvragen naar de vrijdag-middag-borrel. Nee, die walgelijke borrel op je werk waar de gespreksonderwerpen ver beneden ontspannen niveau zijn, daar kan ik haar niet mee naar toe vragen!!

Hoe begin ik dan? Ik kan haar een kopje koffie aanbieden? Maar niet die van de automaat. Ik moet er 3 suikerklontjes indoen voordat ‘ie enigszins smaakt..

Na enkele weken van hoi-alles-goed-doei-fijn-weekend-tot-maandag ben ik het helemaal zat.
Waarom elke keer hetzelfde oppervlakkige gedoe?

Na veel wikken en wegen trek ik m’n stoute schoenen aan en loop ik op een vrijdagmiddag zonder plan op haar af. De balie lijkt opeens veel groter nu ik dichterbij kom.
Zij wordt alleen maar mooier en mooier.

Verzin iets, verzin iets!!!’denk ik terwijl ik er bijna ben.
Net op dat moment komt een collega met saucijzenbroodjes aan.
‘Ik ben jarig!’
‘Gefeliciteerd’, zegt ze vriendelijk en ze pakt er 2 van de schaal af.

Dan draait ze zich naar mij..
‘Alsjeblieft!’ en ze geeft zo’n vies ding aan.

Ik eet geen varkensvlees, en hou niet van saucijzenbroodjes maar ik kan dat van haar toch niet weigeren?!? Ik doe het broodje in 1 x in mijn mond en probeer het meteen door te slikken. Shit, lukt niet !!!

Uitspugen?!? Not done!

Ik sta daar met m’n volle mond en mijn ogen schieten heen en weer.
Mijn hoofd wordt rood en de uitdrukking op mijn gezicht spreekt boekdelen!

Ze lacht me keihard uit!
Het ijs is gebroken en net op dat moment is het me gelukt.
Het broodje glijdt langzaam door m’n slokdarm.

‘Ga je met me mee?’ vraagt ze opeens.
‘Waarheen?’ vraag ik vol verbazing.
‘Met mij een keer wat eten. En ik beloof dat het geen saucijzenbroodjes zullen zijn..’
‘Ja, natuurlijk!! Leuk!!’ zeg ik en kijk haar recht in haar ogen aan.
‘Deal’, zegt ze en ze geeft hem weer….

Die ene glimlach.

Ik draai me om en loop weg. Net voordat ik de deur uit ben, zwaai ik nog even naar haar !
‘Tot maandag!!’

‘Fijn weekend!’ roept ze terug

Ik voel me zo goed dat ik mijn glimlach niet kan verbergen...
Nog nooit heb ik naar de maandag uitgekeken.
En dat allemaal door haar, de halve vrouw achter de balie met die ene glimlach...