Bloggers

Vanaf de eerste keer dat mijn vriendin hem zag, gaf ze hem de bijnaam Beertje. Beertje is in werkelijkheid mijn bovenbuurman. Aardige jongen, verlegen, iets aan de mollige kant en door zijn vriendelijke uitstraling zou je gelijk je armen om hem heen willen slaan. Vandaar de –volgens mijn vriendin- toepasselijke bijnaam ‘Beertje’.

Een aantal keer per week kom ik Beertje tegen in de hal van onze portiekflat. We raakten aan de praat. Op een gegeven moment kwamen we elkaar ook tegen bij de supermarkt, in de tram en weet ik veel waar. Ikzelf ben altijd in voor een gezellig praatje. Maar er veranderde iets. In het begin had ik het nog niet door, maar de signalen werden steeds duidelijker. Beertje vond mij leuk. Wellicht wel iets meer dan alleen leuk. Ik hoopte dat ik het mijzelf verbeelde, maar niets bleek minder waar toen Beertje op een avond aan mijn deur stond om te vragen of ik naar de jaarlijkse VVE bbq zou komen. Op mijn ja geknik, kwam het antwoord dat hij dat erg fijn vond en dat hij er speciaal vrij voor zou vragen. Uiteraard zat Beertje op de dag van de bbq naast mij. Had ik toen moeten zeggen dat ik al jaren een relatie heb? Mijn bovenbuurvrouw en mijn naaste buurman hadden beiden tijdens de bbq gevraagd waar mijn vriendin was? Partners waren tenslotte ook welkom. Leek mij duidelijk genoeg. Beertje hoorde het wel, of toch niet. Hij zat op zijn roze wolk.

Een week na de desbetreffende bbq kwamen mijn vriendin en ik Beertje tegen in de hal van de portiekflat.
Mijn vriendin stelde ik aan Beertje voor als ‘mijn vriendin’ Leek mij duidelijk genoeg. Beertje hoorde het wel, of toch niet. Hij zat nog steeds op zijn roze wolk.

Het werd winter. Koud buiten en warm binnen. Weinig mensen die je dan nog tegen komt op straat. Ook Beertje was begonnen aan zijn winterslaap. Tot de VVE vergadering. Er waren twee vrijwilligers nodig die het jaarlijkse VVE uitje wilde organiseren. Uiteindelijk stak ik mijn hand op. Uiteraard was er daarna snel een tweede persoon gevonden. Beertje wilde niets liever dan samen met mij het VVE uitje organiseren. Waarom stond ik daar niet van te kijken? Na een hoop overleg en geregel, was alles in kannen en kruiken. Het etentje bij het wok-restaurant was erg gezellig. Ook dit jaar zat Beertje weer naast me. Nog steeds op zijn roze wolk.

Op de maandagavond na het etentje ging s’avonds de deurbel. In een outfit waar Ma Flodder jaloers op zou worden deed ik de deur open. Beertje. Rood aangelopen en duidelijk zenuwachtig. Hij wilde mij iets vragen.
Ik voelde de bui al hangen en was voorbereid op de vraag die komen ging. En die kwam. Beertje vroeg of ik een keertje iets met hem wilde drinken, want hij vond mij leuk. Ik wist niet meer hoe ik het hem duidelijk moest maken en vroeg mij af waardoor het kwartje bij hem maar niet wilde vallen. Nog een keer dan maar. ‘Beertje ik heb een vriendin.’ Hoe duidelijk kan je zijn? Klus geklaard, deur dicht. Mooi niet want door de reactie van Beertje’s kant was ik nu degene die met een mond vol tanden kwam te staan. Gebeurt niet vaak, maar het gebeurde. Het antwoord van Beertje was dat ik niet bang hoefde te zijn dat hij mij zou gaan claimen. Hij vertelde ook een grote vriendenkring te hebben en het leuk voor mij te vinden dat ik veel vriendinnen heb. Nadat ik deze woorden tot mij had laten doordringen besefte ik mijzelf dat hier maar een ding zou gaan helpen. De genadeklap. Hard en pijnlijk, maar in dit geval noodzakelijk. ‘Beertje ik ben lesbisch!’ Hij kwam in een schok terecht.
Beertje kon er nog net uitpersen dat ik er volgens hem helemaal niet lesbisch uitzag. Op mijn ‘een tuinbroek heb ik alleen in het weekend aan’ droop hij af.

Twee weken geleden kwam ik Beertje na maanden weer eens tegen in de hal van onze portiekflat. Hij wordt nog steeds rood als hij mij ziet. Gelukkig is er ook goed nieuws. Beertje heeft een vriendinnetje. Een Beerinnetje. 
Ik heb een foto gezien. Leuke meid, uiterst hetero. Probleem opgelost. Hopelijk worden ze net zo gelukkig samen als dat ik met mijn vriendin ben. Al ruim zes jaar.

Desiree