Bloggers

In mijn vorige blog vertelde ik jullie over een shoot waarvan mijn foto’s hoogstwaarschijnlijk ‘geflopt’ zouden worden. Meestal - of eigenlijk altijd - worden modellen her en der gephotoshopt: de huid strakker trekken, pukkeltje(s) of moedervlekje(s) en een enkele keer een tattoo wegwerken, en soms worden de meisjes dunner gemaakt. Alleen ik word dus af en toe wat dikker gemaakt. Sterker nog, ik ga vaak zelfs net iets dikker op de foto, dan ik in werkelijkheid ben…

Collecties worden gefotografeerd voordat ze in de winkel hangen of in de catalogus staan en daarmee vertel ik je waarschijnlijk niets nieuws. Er wordt gewerkt met monsters en daar zijn er van ieder kledingstuk maar één of twee van. Altijd in dezelfde maat. Voor de zogenaamde straight sizes is de monstermaat 36; voor de plus sizes is het 42/44. En dat is voor mij net te groot. Dit was eigenlijk altijd een probleem; kleding wordt vaak afgespeld omdat lang niet alles even goed valt of past, maar als kleding écht te groot is, kun je spelden wat je wilt, maar echt mooi zitten gaat het dan nooit. Totdat ik bij mijn agency in New York kwam: op dag één stuurde mijn boeker me op pad om ‘padding’ te halen. Ik had eigenlijk geen idee wat het precies was en of ik het nodig had. ‘You NEED padding! Everybody has it!!’ Oké! Dus ging ik op weg…

De padding bleek een set te zijn van schuimrubberen stukken in een aantal verschillende vormen en maten. De gebruiksaanwijzing legde uit hoe je een paspop ermee kon ‘bekleden’ zodat het een grote-maten-pop werd. Aha. Dat was dus de bedoeling van mijn nieuw aangeschafte padding set. Niet dat ik mezelf nog nooit heb hoeven opvullen voor een shoot, maar tot dan toe was dat eigenlijk altijd alleen met siliconen kipfilets.

Het was even wennen. En even puzzelen. Want hoe ‘plak’ je al die stukken op je lichaam zonder dat alle verhoudingen weg zijn of je ineens een soort van bult op je heup lijkt te hebben? Zonder dat het er onnatuurlijk uit ziet? Zonder dat er halverwege de shoot een stuk schuimrubber uit je broekspijp valt?

Inmiddels heb ik de techniek geperfectioneerd en plak ik regelmatig een maatje extra op mijn heupen, een enkel keertje op mijn buik. De kipfilets zijn altijd aanwezig. Klanten vinden het geweldig: als de monstermaat kleiner valt, pas ik het; als het groter valt, pas ik het nog steeds.

Dus: had ik de padding nodig? Ik denk het wel.
Heeft iedereen het? In Amerika wel. In Europa ken ik één ander plus size model die een set heeft. Verder ken ik eigenlijk vooral plus size modellen die altijd aan het vechten zijn tegen de kilo’s, net zoals heel veel ‘gewone’, straight size modellen.

Tja. Alles is relatief.