ACTIE / REACTIE

Bilemma

Hey Topple en Bilemma... Late to the party maar ook zelfde verhaal voor mij. Gelukkig reageerde mijn familie heel positief (ben zelf 'n antilliaanse surinaamse) Wat ik merk is dat hoe positiever en zelfverzekerder ik er zelf in sta hoe makkelijker ik "rare" (vaak goedbedoelde) vragen kan beantwoorden en het ook steeds minder moelijk vind om het voor 't eerst aan iemand te vertellen. Daarme dus ook 't labeltje Bi op mezelf te plakken. LOL ik ben totaal niet van de labels dus doe ik ook niet altijd :) Wat mij ook erg helpt is met meer gelijk gezinden om te gaan. Die begrijpen hoe 't is om anders te zijn dan de standaard :) Mochten jullie daar ook behoefte aan hebben is er in iedergeval 2 juni 'n LetsbeOpen event waar meerdere vanons aanwezig zullen zijn. Mocht je komen zeg dan zeker ff hallo Gr, Fayme

Wat fijn om dit allemaal te lezen. Ook ik zit in het zelfde schuitje en doet me goed dat ik niet de enige ben... deze herkenning is heel fijn.

Hi, Helaas is mijn vorig berichtje niet doorgekomen. Vandaar een nieuwe reactie. Jouw situatie is heel herkenbaar. Ik denk dat (bijna) iedereen tegen hetzelfde is aangelopen. Uiteraard zijn je dierbaren erg belangrijk en wil je hen niet kwetsen en/of in een moeilijke positie brengen. Wat ik jou als tip wil meegeven, het is jouw leven en het draait om jouw geluk. Wellicht moeten sommigen wennen aan het idee. Met name voor ouders is het een lastige periode. Sinds hun kleine meisje is geboren, hebben zij verschillende ideeën, opvattingen en verwachtingen. Nu blijkt dat je iets afwijkt van het "normale/gebruikelijke" patroon. Hetgeen niet wil zeggen dat jij niet meer bent wie jij bent. Voor velen is het moeilijk/lastig te begrijpen hoe het is om gevoelens te hebben voor hetzelfde geslacht. Mochten mensen wegvallen of jou laten vallen. Geeft dit aan met wat voor type mensen jij te maken hebt gehad. Het probleem waar jij mee zit, is dat je voor jezelf wilt kiezen maar tegelijkertijd te maken hebt met de "wij-cultuur". Mijn opvatting is dat er niet gekozen hoeft te worden. Je kunt jezelf zijn, je moet jezelf zijn (voor je eigen geluk), jezelf accepteren zoals je bent. Daarna zal alles op z'n plek vallen. Komt tijd, komt goed. Groetjes, Angelique Ps. Het ontmoeten van gelijkgestemden en daarmee communiceren over jou situatie zal je goed doen.

Ik denk dat jouw verhaal voor velen van ons erg herkenbaar is. Alleen maar aan de reacties hierboven is te zien dat je niet de enige bent die aan het begin van deze moeilijke periode staat, maar dat velen jou voor zijn gegaan. Je staat er dan ook zeker niet alleen voor! Ieder begin is moeilijk, maar het is een proces. Zelfacceptatie is de eerste stap en neem daar je tijd voor. Uiteindelijk zal jij ook een gevoel van vrijheid ervaren, zodat je op jouw manier kan zijn wie je bent. Heel veel succes! Jeske

Hi dame, Ik kan je vertellen dat je zeker niet de enige bent die in een "Bilemma" zit. Zoals je in onderstaande reacties hebt kunnen lezen heeft iedereen er moeite mee gehad om het uiteindelijk aan haar familie te vertellen. Elk persoon heeft weer zijn eigen weg/manier daarvoor gevonden. Ik ken jouw familie niet, dus ik denk dat jij het beste weet hoe/ op welke manier en wanneer ze je HET wil gaan vertellen. Als ik je verhaal goed heb begrepen heb je al de keuze gemaakt het te gaan vertellen, want je wilt open eerlijk en oprecht zijn. Zoek eigen manier daarin en dan komt het zeker goed. Ik ben zelf van Marokkaanse komaf, voor mij is en eigenlijk nog steeds erg moeilijk om open te zijn naar mijn familie. Op mijn 19de heb ik het mijn moeder verteld, die reageerde natuurlijk heel erg negatief op. Het enige waar zij zich zorgde over maakte was de buiten wereld. Omdat zoals bij jou, mijn actie's en daden gevolgen heeft voor heel de familie heb ik ervoor gekozen om het dus niet aan iedereen te vertellen. Dit om de schande voor mijn familie beperken. MIjn vrienden weten het, ik ga naar gay feesten in leef mijn leven, maar de rest van de familie hoeft niet te weten wat mijn geaardheid is. Voor mij was/is dit de beste keuze geweest. Nogmaals voor ieder is weer een ander oplossing van toepassing. Het allerbelangrijkste is dat jij met die keuze kan leven. Wens je veel sterkte en succes... Jamina

Lieve jij, Ik kom zelf uit een Christelijke/Antilliaanse cultuur (ik noem het maar ff zo, haha)... Ik dacht ook eerst dat niemand mij zou accepteren of verstoten. Maar weet je wat het is, zolang je trots bent op jezelf, zal men zoveel respect voor je hebben en de moeite nemen om je te begrijpen. Mijn vrienden stonden als een paal achter mij en hebben mij nooit laten vallen. Zij zeiden ook, "maar Steph... er verandert niks aan je hoor?" En dat was ook zo! Door open te zijn, ontving ik een overvloed aan liefde. Ik ben nu 10 jaar later opgegroeid tot een trotse lesbienne, maar sta er zeker niet te koop mee. Mijn moeder was de enige die er 7 jaar over heeft gedaan om het te kunnen "accepteren". Gelukkig is dat nu voorbij. Cultuur is echt iets moeilijks, onveranderbaar... dus probeer dat maar niet te overtuigen. Je hoeft niet per se je ouders, familie ect, NU a la minute iets te vertellen... neem je tijd, leer jezelf kennen, de veranderingen, leer anderen kennen. Neem de tijd zodat JIJ lekker voelt en jezelf 100% accepteert. En plaats jezelf vooral niet in hokjes van ik ben bi, lesbi of hetero.... take your time and enjoy life! Succes meid, komt goed! x Stephanie

familie blijft een punt waar je mee moet dealen. op het moment dat je de keuze maakt voor JEZELF, ben je gewoon bereid om alles te verliezen. Maar onthoud ook zeker wat je wint.. ik en ik denk heel veel met mij hebben (met of zonder westerse achtergrond) het zo ervaren. En wie echt van je houd, zal het eerst moeten verwerken. Het is vooral angst voor jou en voor wat anderen gaan denken, maar als ze van je houden, kiezen ze uiteindelijk ook voor jou. Hoop dat je er voor gaat, want als je er eenmaal eerlijk voor uit bent gekomen, zul je zien dat het een bevrijding is die je uiteindelijk ook heel veel kracht geeft. Bij verlies van famiie en vriendin is die kracht hetgene dat je ondersteunt.

Allereerst, de dames hieronder hebben het al gezegd, maar wat goed dat je toch ervoor kiest om jezelf te zijn en aldus je eigen geluk na te streven. Je verhaal komt ook mij erg bekend voor. Ik ben ook opgegroeid binnen de Surinaamse cultuur en mijn 'coming out' was ook niet gemakkelijk. Ik weet al sinds mijn dertiende dat ik ook op vrouwen kan vallen en in deze tijd is het voor veel jongeren nog taboe. Ik heb toentertijd dan ook geprobeerd om mijn gevoelens te onderdrukken maar dit ging ten koste van mijn eigen geluk. Op vijftienjarige leeftijd ben ik uit de kast gekomen bij mijn moeder. Dit heeft haar veel verdriet gedaan en ze was hier ook erg boos om. ''Dit kan niet binnen onze cultuur en het is maar een fase waarin je je bevindt'' hoor ik haar nog zeggen. Echter, na verloop van tijd kon zij maar ook mijn familie/omgeving er niet meer omheen. Bij sommige wordt zoiets makkelijker geaccepteerd dan bij andere maar belangrijk is dat jij weet wie je bent, wat je gelukkig maakt en ondanks alles sterk in je schoenen blijft staan. Je leeft niet voor een ander maar voor jezelf. Zo lang jij weet wat je wilt kan niemand anders je wat maken. Tuurlijk is dit makkelijker gezegd dan gedaan maar mensen die echt van je houden, doen dat omdat ze houden van wie jij bent, niet wat je bent. Zie het ook als een wijze les, mensen die je als een baksteen laten vallen, laten hun echte gezicht zien. Weet jij dat ook weer. Ik wens je veel succes en mocht je ooit willen praten erover, geef een gil ;-) X Kimberley

Super goed van je dat je ervoor hebt gekozen jezelf te zijn, ook naar buiten toe! Van wat ik hier lees heb jij je gevoelens voor vrouwen al geaccepteerd of ben je in ieder geval begonnen met de acceptatie. Dat is al een hele grote stap de goede richting op. Ik kom zelf uit een Aziatische cultuur, waar gay zijn ook niet bepaald geaccepteerd wordt. Bij ons is ook "het gezicht" van de familie belangrijk. Ik heb een paar maanden terug eindelijk de eerste stap gezet om het mijn moeder te vertellen. Die reageerde boos en haar eerste reactie was dat niemand erachter mocht komen. Dus zij was eerder bang hoe mensen naar haar zouden kijken dan dat ze echt zorgen maakt om mijn geluk. Dat kwam heel raar over bij mij, dat is ook geen fijn gevoel. Om eerlijk te zijn heb ik het ook pas verteld toen ik uit huis ging en dus niet meer iedere dag met mijn moeder hoefde te zijn. Toch was het zeker een opluchting om het te vertellen, het voelde fijn. Alsof ik een oorlog had gewonnen. Mijn moeder zit er nu nog steeds mee, maar ze heeft later wel gezegd dat ze altijd van me zal blijven houden. Alleen kan ze het niet accepteren. Ik snap niet helemaal hoe dat gaat, maar ik heb er vrede mee. Zulke dingen moet je uiteindelijk ook accepteren, dat er altijd mensen zijn die het niet zullen accepteren. Op een gegeven moment omring je jezelf met alleen mensen die het wél accepteren en je door dik en dun steunen. Dan maakt het echt niet uit wat de rest van de wereld ervan denkt! Mijn vader heb ik het nog steeds niet durven te vertellen, die heeft ooit gezegd over mijn broertje dat als hij ooit homo wordt, hij hem niet meer als zoon zal zien. Nu ben ik out en open tegen bijna iedereen, ook op werk weten mensen het en ik heb tot nu toe nog geen negatieve reacties gehad. Natuurlijk zullen er altijd mensen zijn die er negatief over denken, maar je staat er zeker weten niet alleen voor. Ik ben het eens met Mireille, ga lekker naar open-minded feesten, ontmoet anderen. Je zult merken dat je ook heel veel liefde kan ontvangen door er open over te zijn. Dus keep it going! Heel veel sterkte en succes. X Casandra

Hello, Ik vind je een kanjer dat je bezig bent om te kiezen voor jezelf,ik herken het zeker ik kom zelf uit een Surinaamse cultuur daar heerst veel trots. en vond het ook erg moeilijk om daar open over te zijn, Ik had een relatie van 2 jaar en nam haar naar alle famillie feesten mee. gevoel van "wen er maar aan om ons samen te zien" na het zoveelste feest heb ik het verteld via de telefoon,had het eerst over koetjes en kalfjes.. en vertelde mij moeder zo simpel mogelijk "mam trouwens dat meisje is me vriendin ik hou van haar"en vertel het pap ook maar. Was niet makkelijk voor hun in het begin, heb ze ook even met rust gelaten.. maar wat een OPLUCHTING :)..heerlijk gevoel. Mijn tip is accepteer het eerst volledig van jezelf, dan kan je stap voor stap meer openheid geven aan je familie op een manier waar jij je goed bij voelt. bezoek openminded feesten en meetings. om nog meer tips te krijgen en voelen wat voor jou werkt. "ik wil niet langer zwijgen en doen alsof, en ik heb het gevoel dat deze wereld ook de nuances mag leren kennen"(mooie zin keep that up) Wens jou heel veel succes.. Mireille Bruin